Eğer hiç tanımamış olsaydım seni, görmemiş olsaydım gül yüzünü vehiç duymamış olsaydım şefkat dolu sesini... Ve sonra bir gün, biryerlerde çıkmış olsaydın karşıma; "Bu, benim annem!" derdim, "Bu benimannem!". Sana has merhamet kokundan mı bilirdim, ela gözlerinden mitanırdım, sevgi dolu sesin mi ikna ederdi beni bilmem? Amma, mutlakatanırdım. "Bu benim annem!" derdim.

Şu güzel ne gamlı? Gözleri yaşlı.
Belki de gönlünde yarası vardır.
Hayat son bulmadan ümit kesilmez,
Şifalı bir elin sarası vardır.

Sabretmek gerekir eleme, derde;
Bilinmez yaranın dermanı nerde?
Zamanla acılar geçip gider de;
Aslında her şeyin sırası vardır.

Kim bilir? Zamanla değişir kader.
Azalır, bir ara tükenir keder.
Felek pişman olur ve insaf eder;
Talihsiz gidişin durası vardır.

Hayaller içinde gezen şairin,
Boş yere kendini üzen şairin,
Daima hüzünler yazan şairin
Bazen de kalemi kırası vardır.

Esat ANIK

merhabalar hocam nasılsınız....

açıkcası sitenize yeni ulaştım....

saygılarımı bırakıyorum daha sonra inş yine uğrarım...

DOSTLARLA HASBIHAL

Ne hasta olalım da, çiçekle gelin bize;

Ne de siz hasta olun, yoklamaya gelelim.

Mutluluk çiçekleri renk katsın evinize,

Müsaadeniz olursa, koklamaya gelelim.

Dostumuz dedik bir kez, bize konuk oldunuz,

Hanenizi açtınız, misafiriniz olduk.

Davranmayı bilmedik, belki kusur buldunuz,

Hata varsa hoş görün aklamaya gelelim.

Para varken vermezsek,  adımız olsun cimri,

Biz dardayken kaçana iyi gün dostu deriz.

Canınızı sıkarsa, olur ya, bir serseri,

Allah’ın izni ile haklamaya gelelim.

Olur da bir aksilik gelemezsek, siz gelin,

Kapımız açık size dostunuz değil miyiz?

Gelin de hiç fark etmez ister izinsiz gelin,

Yoksa günahımızı yüklemeye gelelim.

Sevmeyi bilir amma, "hayır" sözünü sevmez.
Hemen kaşını yıkar şair âşık olunca.
Sevildiğini bilsin; imkânsız nedir bilmez,
Düz duvara da çıkar şair âşık olunca.

Ona Yaradan yazmış bu sevdâyı ezelden.
Vuslata ermek ister yâri ile tez elden.
Çektiği çilelerden ve sevdiği güzelden
Ne usanır, ne bıkar şair âşık olunca.

Şair aşık olunca; mutluluğundan uçar.
Neş`e kaplar içini, yüzünde güller açar.
Şimdi huzur doludur, şimdi rayihâ saçar
Misk-i amberler kokar şair âşık olunca.

Bazen hüzün içinde, bazen mutlu ahvâlde.
Her an değişebilir, bilinmez; hangi hâlde?
Daima siyah giyer, beyaz bir mendil elde
Kırmızı güller takar şair âşık olunca.

Artık bentleri yıkan bahar selidir şair.
Tutana ilham veren aşkın elidir şair.
Sanki öyle çılgındır, öyle delidir şair;
Roma`yı bile yakar şair âşık olunca.

Esat ANIK (01.02.2008 04.20)

YARALI BİR GÖNLÜN ANATOMİSİ (Ö.Güngör ÖZEVREN)

1936 Kütahya doğumlu, gayet nazik, duygulu, iyiliksever birgençti. Çok küçük yaşlardan itibaren şiire ilgi duymaya başlamış,Ortaokuldan ayrılıp kısa süre ile babasının dükkanında çalışmıştı..

Daha sonra buradan da ayrılarak münzevi bir hayat yaşamayabaşladı... Anne, baba ve kardeşine sizler benim derdimi, hâlimibilmiyorsunuz derdi sık sık. İçinde ne fırtınalar kopuyordu kim bilir?

İşyerlerine çok yakın olan ve o sıralarda saatçilik yapan MevleviŞeyhi Akif Dede’nin yanına gider, dönüşünde daha rahatlamış olduğugörülürdü.. Ama bu hâl kısa sürer, yine o eski münzevi yaşantısınadönerdi.. Akif Dede`nin ölümünden sonra büyük bir manevî boşluktakaldı..

26 yaşında onu canına kıymış olarak buldular.

2007 yılında kardeşi M. Ali ÖZEVREN tarafından şiirleri ince birkitapta toplandı. Zaten yaşamı da ancak bu kitaplık kadardı..

Şiirlerinde de o ruh halini görmek mümkündür.. Amma, bir şiiri varki, şiiri seven ve anlayanlarca; duygu yoğunluğunu göz önüne sermesiaçısından çok önemlidir. İşte o şiir:


DOKUNUR

Yine bir sarhoşluk var bulutlarda
Sümbüle dokunur, güle dokunur.
Susmuş hânendeler, ses yok utlarda
Mızraplar bir başka tele dokunur.

Şu gurbet, şu hasret, şu içli akşam.
Yaratır ruhumda alevli bir gam.
Yâre yolladığım bir ufak selam;
Ilgıt ılgıt esen yele dokunur.

Bir başka söylerler rüzgârlar sana.
Derdimi çok vakit var anlamana.
Bilirsin; şu gurbet ellerde bana,
Şöyle mahzun bakman bile dokunur.

 I

Senin ismin ile söze girince
İnceden bir rüzgâr esti meselâ.
"Adam gibi sevmek" diyorduk hani;
Yalnızca bizlere hastı meselâ.

Boynunu bükerken o lila sümbül
Ne bağban anladı; ne lâle, ne gül.
"İmdat!" diye feryâd ederken bülbül
Seni görüverdi, sustu meselâ.

Seni düşünürüm, titrerim canım;
Sensin hem bu yanım, hem diğer yanım.
Bilmem ki nedendir bu heyecânım?
Yüzümü bir ateş bastı meselâ.


                    II

Mâzîyi, âtîyi, her şeyi silip
Keder cânevime oturdu gelip.
Bir (Hû!) nefesiyle neyden yükselip;
Perişân eyleyen sesti meselâ.

Bir ana gibiydi şefkatli yârdı,
Üstüme titrerdi; sevip, sayardı.
Kaşını çatmaktan hicâb duyardı;
Durup dururken de küstü meselâ.

Acı, tatlı nice günler devirip
Bunu da yaşadık zamana erip.
Başını bir yana, şöyle çevirip
O gül cemâlini astı meselâ.

Yaprağa, dikene, güle gülerdi
Kendini unutup ele gülerdi.
Ağlanacak hâle bile gülerdi;
Aslında; bence o yastı meselâ.

Bir anda altına düştük eleğin,
Sustum, söylemedim bu güne değin.
Gün göstermeyen şu kahpe feleğin,
Biraz da bizeymiş kastı meselâ.

Yaşandı ve bitti elemli dünler,
Neler getirecek kimbilir günler?
Sanki yaşanan o bütün hüzünler,
Hayallerimdeki sisti meselâ.

Esat ANIK   07.12.2007   (05.10)